Vragen ? +32 9 278 39 15
Kris-7449_3

Hallo, fijn dat je even de tijd neemt om mij wat beter te leren kennen.

Mijn naam is Ilona Buyl. Ik ben opgegroeid in een gezin met twee kinderen. Mijn ouders, ik en mijn 1 jaar jongere broer.  In het verre Limburg heb ik een eentonige jeugd gehad, die vooral om prestige draaide.  Twee ouders die me stimuleerden om goed, lees “perfect” te presteren op school én in de sportclub. En die ‘stimulans’ werkte goed. Tweemaal Belgische kampioen in het speerwerpen en een universitair diploma op zak. Falen stond niet in mijn woordenboek.

In mijn 2de jaar unief startte ik met werken in de fitness van de VUB. Dit deed ik drie jaar aan een stuk, twee avonden in de week.   Tijdens mijn laatste jaar stapte ik, samen met mijn toenmalig vriendje, in een fitness-project. Ik werd dadelijk tot medezaakvoerster gebombardeerd. Hier werkte ik dan, na het afronden van mijn studies, een 60-tal uren per week. Alsook nog een 8-tal uren in het onderwijs als leerkracht lichamelijke opvoeding. Na enkele maanden had ik het gevoel dat het me teveel werd. Ik gaf mijn ontslag en begon opnieuw te solliciteren. Ik koos voor de (top)sportschool omdat dat de kans was om mij te bewijzen, dacht ik. Zo kwam ik in het stedelijk onderwijs in Antwerpen terecht, waar ik als leerkracht anatomie, fysiologie en atletiek aan de slag kon. In het begin, was het heel leuk. Ik zette, samen met een aantal collega’s, heel wat nieuwe initiatieven op poten.

Ik had toen nog geen relatie en kinderen , tijd op overschot, dus ik trok al langer hoe meer taken naar me toe om deze leegte op te vullen.  Ik kreeg vrij vlug een vaste benoeming en kocht een appartement in Antwerpen. “So far so good.” Het leven lachte me toe.

Ondertussen begon ik, om mijn avonden in te vullen, ook te werken als personal coach in een lokaal fitnesscenter. En op school deed ik nog steeds meer dan de gemiddelde collega. Toch normaal dat jij wat meer doet, hoorde ik soms. Jij hebt geen relatie en kinderen, jij moet naar niks zien.

Zo stilaan begon mijn verlangen naar een relatie me parten te spelen. Niemand wist hoe moeilijk ik het hiermee had. Ik zweeg ook in alle talen. Wat was er toch mis met mij, vroeg ik me steeds vaker af. Ik heb gestudeerd, ik ben financieel onafhankelijk, ik ben niet onknap, sportief,… ik begreep het niet. Om het gemis niet te voelen, stortte ik mij op nog meer activiteiten: 20 uur per week sporten, allerlei extra cursussen, muziekschool, yoga opleiding, enz…

Tot op een gegeven moment mijn hart mij een signaal gaf. Het ging letterlijk als een razende tekeer. 250 slagen per minuut en het wou maar niet vertragen. Een “supraventriculaire tachycardie”, wat zoveel betekent als hartritmestoornissen, was het medische verdict. Ik moest geopereerd worden of op zijn minst aan de medicatie.  Dat was voor mij een brug te ver. Voor mij was dit een signaal van mijn lichaam, dat “ik” iets MOEST veranderen.  Dit proces van veranderen houdt me reeds een tiental jaren bezig.  Vandaag, heel wat therapie, opleidingen en twee burn-outs later, weet ik wat mijn hart me wou vertellen. Stoppen met “moeten” en de weg van mijn hart volgen.

Sinds begin 2013, ben ik samen met de liefde van mijn leven, en doe ik wat ik graag doe. Mijn job als coach en trainer geeft me zoveel vervulling dat mijn hart terug op een rustig tempo kan kloppen. Ik deel vandaag graag mijn kennis en ervaring met iedereen die het horen wil. Als ex-burn-outer weet ik maar al te goed waar het schoentje vaak knelt. Ik help mensen dan ook graag verder naar een stressvrij, vitaal en vervullend leven.

 

Van harte,

Ilona

 

 

Visit Us On FacebookVisit Us On LinkedinVisit Us On TwitterVisit Us On Google PlusVisit Us On Youtube